na pierwszych stronach gazet, portali internetowych (oczywiście informacyjnych), na portalach społecznościowych i tych co to je tworzą "artyści". wszędzie ten sam motyw przewodni. nic dziwnego, wszak stolica zachorowała na zbiorczą paranoje krzyżową. tak więc Polska znów podzieloną jest. na antychrystów i chrystów. cóż...to już nawet nie jest komiczne, ani żałosne...a już na pewno poważne. a zatem jakie? paranoiczne właśnie. nie ma co ukrywać. tak więc postawili ludzie krzyż, ku pamięci, z dobrej chęci itp. no i się zaczęło. widziałam ostatnio dwa ciekawe zdjęcia na demotywatorach (tak tak jak cały świat ogląda to ja też...nawet codziennie). jedno przedstawiało biały dom w usa. napis pod zdjęciem głosił "biały dom. czy widzi tu ktoś pomnik jfk?" inne natomiast zdjęcie przedstawia grób pary prezydenckiej przy której nikt nie czuwa. podpis też ciekawy ale jakoś nie zapamiętałam. nie ważne, morał wynikał z tego taki, że skoro tak kochają prezydenta to czemu przy grobie nie stoją? tak więc zbiorcza paranoja ubodła mnie niezwykle. postanowiłam zabrać "głos" w tej sprawie. pewnie, że troche późno, wszak pomnik jest, ludzie odsunięci, ale coś mi się wydaje, że to tak łatwo i szybko się nie skończy. zabieram zatem głos. jako osoba wierząca (do czego się przyznaje) ubolewam nad tymi dziwnymi ludźmi, którzy pod krzyżem, symbolem religijnym, symbolem męczeństwa i śmierci, wykrzykują jakieś dziwne, niepokojące i przepełnione nienawiścią hasła. najbardziej, brzydko się wyrażę, "rozwaliło" mnie stwierdzenie: "gdzie jest krzyż?! żydzi zabrali!" pięknie! Polska, państwo tolerancyjne, szanujące inne wyznania religijne itp. taka nasza historia, jakże piękna, zatem państwo takie zrodziło ludzi, uważających się za 100% katolików, chrześcijan, otóż oni nie znają zupełnie historii swojej religii!! przecież Jezus był żydem tak? czego uczył? tolerancji! zapraszał to swojego "rybackiego kręgu" innowierców, niewierzących i wszystkich ludzi. a teraz co? teraz jacyś nienormalni fanatycy robią pośmiewisko nie tylko z siebie ale z całego państwa. cóż...cierp ciało jak żeś chciało...nienormalność ogarnia ten kraj z każdego zakątka...oby jak najszybciej się coś zmieniło, bo niebawem obelisk upamiętniający "poległych" (to następny irracjonalizm tej sprawy) w smoleńsku będzie za mały i trzeba będzie przenieść krzyż z giewontu, albo lepiej tego wielkiego Jezusa z rio. tylko też nie wiadomo czy nie będzie za mały. beznadziejność.

wiosna przyszła to i radośniej się zrobiło dookoła. nie znaczy to jednak, że radość jest wszechogarniająca...coś jednak wszystko psuje...może nie tyle psuje, co sprytnie i z uporem osła stara się zmienić ten panujący optymizm...ale powiedział ktoś kiedyś coś takiego: trza twardym być nie mientkim!...a więc panie Jurku! ze względu na rację, jaką pan ma, jestem nie mientka...bo twarda też nie...ale być nie-mientką to prawie jak być pół-twardą...to tak jak z jajkiem...na twardo ugotuje się dopiero po dwóch zdrowaśkach...chyba muszę zatem zacząć je odmawiać bo to moje gotowanie na twardo jakoś nie idzie...

no więc zatem mamy wiosnę. ptaki drą ryje, kwiatki pachną i ogólnie luz bluz...przynajmniej dla większości...wszak jak już nadmieniłam jest coś co mi wszystko psuje...brak...brak to bardzo ładne słowo...brakować może wszystkiego i niczego. mi jednakowoż brakuje. ale nie wiem do końca czego. poza zajęciem, organizacją czasu, konkretną rzecz jasna, taką od do. ponad to brakuje mi przestrzeni. mimo, że mieszkanie mam duże, pojemne można by rzec, to jednak brakuje przestrzeni, tej w środku...to tak jakby ktoś zakręcił mnie w maleńkim słoiku po koncentracie pomidorowym i nie zrobił dziurek w zakrętce...cóż za nieprzyjemne uczucie, żeby nie powiedzieć CHUJOWE! ale nie trzeba wulgaryzmów, one są złe, niepotrzebne, ale jakże dosadnie wyrażają emocje...

tak więc mamy wiosnę, a ja się czuję jakby ktoś mnie zamknął w koncentracie pomidorowym...hmmm...dość ciekawe zestawienie...ale mniejsza z tym. skoro już jest ta wiosna, to myślę sobie, że czas ruszyć się z tego słoika...mniej lub bardziej, ale się ruszyć, choć trochę zakrętki uchylić...no bo na wiosnę wszystko wschodzi, zatem wypadało by się dołączyć...wiec raz, dwa, trzy popycham...i nic...

są takie listy, które kiedyś napisaliśmy, ale z jakiś przyczyn ich nie wysłaliśmy...i takie listy w zaklejonej kopercie z adresem odbiorcy i nadawcy powinny pozostać nienaruszone...nie powinno się ich po długim czasie otwierać i nie powinno się ich czytać. To nie wypływa dobrze na samopoczucie. Można się z nich wiele o sobie dowiedzieć i można poznać uczucia, o jakich się dawno zapomniało...a takie uczucia po czasie przywołane nie są dobre i nie niosą ze sobą dobrych wspomnień...popełniłam błąd, a pchnęła mnie do niego ciekawość...od zawsze przecież wiedziałam, że raz napisane ale nie wysłane listy powinny spocząć na półce wśród innych sobie podobnych i nie zostać nigdy ponownie otwarte...a jednak...otwarłam list i okazało się, że wszystko co w nim napisane jest nieprawdą....a przynajmniej nie prawdą w tym momencie mojego życia. Kiedyś nią było, ale kiedyś już minęło, a razem z nim wszystkie uczucia, wyznania etc.

to dziwne patrzeć z perspektywy teraźniejszości na przyszłość, która jest teraźniejszością...nie zgadza się w niej nic z tego co miało się stać...nie można założyć niczego, nie można wierzyć, że moja przyszłość będzie taka jaką sobie właśnie dziś zaplanuję...przynajmniej nie ta daleka...nie wiadomo przecież kogo, co spotkamy na swojej drodze i jak bardzo może nam to wszystko pomieszać w głowie...moja przyszłość, która jest teraźniejszością miała być inna. Zrobiłam wiele rzeczy, z których wcale nie jestem dumna, z których jestem niezadowolona, ale nie mogę powiedzieć, że ich żałuję...zrobiłam je i nie mogę tego zmienić, więc nie będę się katować. Każdy popełnia błędy, jeden więcej drugi mniej. Nie wiem do której klasy należę ja, ale wiem, że jeszcze pewnie nieraz popełnię jakąś gafę, która zmieni wszystko w moim życiu i przewróci je do góry nogami...ale stateczność jest nie dla mnie...dusi mnie i tłamsi...dlatego też od czasu do czasu coś pojawia się w mojej głowie, jakiś pomysł, niekoniecznie dobry, ale nie zawsze też zły, za którym dążę i który realizuję. Nie zawsze podoba się to innym, ale jest czymś co pozwala mi poczuć, że żyję...spełnianie zachcianek...podobno tak się to zwie...ale nie mnie to oceniać a tym bardziej nazywać...robię co robię, i nie mogę powiedzieć, że później bardzo cierpię czy żałuję, że to zrobiłam. Cóż...może taki zły ze mnie człowiek? Kto wie...

Nie zastanawiam się czy robię dobrze czy źle...analiza nigdy nie była moją mocną stroną...pewnie potem ponoszę tego jakieś konsekwencję, ale nie uczy mnie to niczego...cóż...jestem kim jestem i dobrze mi z tym, chyba...

Zastanawiam się czasem, co takiego jest we mnie, że odpycham innych...nie umiem wytłumaczyć sobie, dlaczego idąc po ulicy wszyscy mijają mnie jakbym była niewidzialna, albo przynajmniej trędowata...jest to w sumie dobra rzecz, bo czuję się bezpiecznie, ale z drugiej strony to trochę mi przykro. Dziwne uczucie, kiedy wszyscy dookoła zauważają tylko twoją przyjaciółkę, twierdząc jednocześnie, że ty też jesteś ok, ale każdy ma swój gust, no i ty w niego się nie wpasowujesz...cóż...być może ta przyjaciółka naprawdę jest taka idealna...i uniwersalna? Czy to fajnie być universuum? Czy może lepiej być kimś kto trafia w wybrane gusta? Zależy...od wszystkiego...a od tego zależy poczucie własnej wartości...cóż...z niektórymi rzeczami trzeba się po prostu pogodzić i jak śpiewa Raz Dwa Trzy: "lepiej milczeć przytomnie i patrzeć"...i w przyszłości nie czytać listów z przeszłości. 

dzisiejsze rozmowy przypomniały mi, że istnieje na świecie coś, co nazywa się "dobrą zabawą"...nie to, że sprawiło mi ją marznięcie i pstrykanie zdjęć, które w efekcie wypadły marnie...dobrą zabawę dzisiejszego dnia sprawiło mi to, że wiedziałam więcej niż wszyscy dookoła, że czułam więcej niż wszyscy dookoła...nie obnosiłam się z tym, ponieważ obnoszenia nie lubię. Cieszyłam się jedynie, że jestem tą pierwszą. Jakkolwiek się to rozumie...duma mnie nie rozpierała, ale uczucie niezwykle miłe...podobne do tego, jakie wywołały pierwsze dźwięki głosu Briana w pieśni "Where Is My Mind?"..jest to pytanie ciekawe, bo nie umiem na nie w żaden sposób odpowiedzieć...zapodział się gdzieś biedaczek...sprawiło to, że czuję się głupsza niż zwykle, choć zwykle głupia się nie czuję...cóż...mawia się "whatever"...niech będzie tak i w tym przypadku.

Następna myśl, jaka zaprzątnęła mi dziś głowę, sprawiła, że  poczułam się nieco zniesmaczona...otóż zastanawiałam się przez sekund zaledwie kilka, ale to już coś, co będę robić jak dorosnę...jest to o tyle niepokojące, że ja już jestem dorosła! Przynajmniej w dokumentach wszelkiego rodzaju. Nie to, że mentalnie, bo do tego rodzaju dorosłości to jeszcze wiele mi brakuje. Ale nie ważne. Ważne jest to, że myśl taka przemknęła z prędkością światła przez moją głowę. I nie znalazłam na nią odpowiedzi! Co jest jeszcze straszniejsze! Kim będę? Byłam już tym, kim być chciałam, ale okazało się, że jednak to nie to...choć nie powiem, żebym nie tęskniła za moją kochaną pracą radiowca....ale robić znów bym tego nie mogła...tak myślę...więc co? Zostanę gospodynią domową....nauczyłam się gotować kilka potraw więc pierwsze kroki już mam za sobą...tyle tylko, że nie dałoby rady zamknąć mnie w domu i nie pozwolić robić nic innego..."nie ze mną te numery Bruner". 

No więc co?! Wiedziałam, że ta myśl tylko pozornie tak szybko uleciała z mojej głowy. Ona tam wciąż jest i będzie mnie męczyć do końca świata! Kim mam być? Kim chcę być? Kim Bóg chce żebym była? Kim? Może lepiej pozwolić, żeby samo sobie odpowiedziało? No tylko czas zacząć coś robić. Coś więcej poza wysyłaniem skróconego opisu życiowych dokonań i listów przekonujących jakże jestem wspaniałą i idealną osobą...no i zrobić coś więcej niż hodowanie i zapuszczanie nowych przeróbek fotograficznych na jakże poważanych portalach...co więcej można? z miejsca nie mogę się narazie ruszyć, bo uwięził mnie brak transportu...uzyskanie dobrze płatnej posady równa się z jego odzyskaniem...a co z resztą? Reszta została daleko w tyle, jakieś 250 km. asfaltu i dróg polnych mnie od niej dzieli...podział życia na dwa...ciekawa sprawa, która niestety już się dokonała, bez mojej głębszej analizy...cóż...pozostaje więc pozostać w tym co pozostaje...stagnacja...coś obrzydliwego ale niemożliwie wygodnego...gdyby tylko coś się nagle zwaliło, ruszyło, stopiło...oh! Jakże byłoby wtedy pięknie i jak źle i jak wspaniale i jak niedobrze...  

moim ulubionym zajęciem ostatnimi czasy stało się wertowanie internetu w poszukiwaniu doniesień o panującej epidemii grypy nazwanej świńską (nazwa ta spowodowała jakże niemiłe potraktowanie tych biednych stworzeń)...nic mi z tego właściwie nie przyszło, bo po tym jak dowiedziałam się, że na tej Ukrainie naszej sąsiedniej wcale nie jest tak strasznie, to pomyślałam sobie, eeee olej...i poszłam za tym moim jakże ambitnym i niezwykle wymownym przekazem myślowym. Teraz nie śledzę doniesień prasowych, nie oglądam również informacji, ale to ostatnie z innego powodu. Nic się od tamtej pory  nie zmieniło. Nawet dzień się nie wydłużył mimo, że nie spędzam go już gapiąc się w ekran i składając słowa w zdania. Ciągle trwa tyle samo. Dziwne...ale dziwniejsze jest to, że odkąd w domu moim pojawił się pies, wszystko przewróciło się do góry nogami. Dosłownie i w przenośni. Ale to również nie spowodowało, że mój dzień stał się krótszy...nie pojmuję schematu tego działania...może nie trzeba? Bo nawet jak się pojmie, to i tak nie zmieni to nic. Dzień ciągle będzie trwał 24 godziny. To dość głupie wyrażenie, "dzień trwa 24h"...no a noc??? noc jest częścią dnia a przecież utarło się, że dzień jest jak jest jasno, no więc noc dniem nie jest, ale jest jego częścią...nie ma sensu dalej się w to zagłębiać. Polski język jest językiem cudownym. Tyle w nim paradoksów, pomyłek, ładnych przekładów z języków innych. Kocham nasz język za prostotę, która prosta jest tylko dla nas. Cóż...może każdy polak powinien czuć się dumny, że mówi tak prostym, a zarazem trudnym językiem? I w dodatku tak mało popularnym...jesteśmy tacy indywidualni! Wyjątkowi i jedyni na całym świecie. Chwała nam za nasz język, bo gdyby nie on to byśmy byli pospulstwem całego świata...ale polak potrafi, własny  język ma. Patriotyzm napewno w jakiś sposób się przez ten język objawia...ale chyba w małym...niektórzy mówią: "jestem dumny z tego, że jestem polakiem"...niektórzy...można być dumnym...można było być dumnym...było.

przeczytałam wszystko od początku...ooooj dużo tego się nazbierało! a ile emocji!! rety rety...człowiek z wiekiem nabiera coraz więcej dystansu do przeszłości...twierdzenie to żadnym odkryciem nie jest, ale warto czasem sobie to zapisać, żeby nie zapomnieć. Najlepiej jest zapisywać wszystko co nam się w danej chwili podoba żeby po jakimś czasie móc spojrzeć na tę ową złotą myśl i stwierdzić, że albo nie ma ona kompletnie sensu, albo że jest ona niezwykle uniwersalna i ponadczasowa...bo to ze złotymi myślami różnie bywa...czasem warto również zapisywać swoje spostrzeżenia świata...po czasie nabierają one większego znaczenia, bo widzimy, że tak na prawdę to nic się nie zmieniło, poza nami (to też ta jedna ze złotych myśli, która w tej właśnie chwili wydaje mi się bardzo ważna)...a najlepiej jest już połączyć obie wyżej wymienione czynności z uprawianiem fotografii! Ta to dopiero potrafi po czasie nabrać znaczeń...dzięki niej przecież możemy sobie spojrzeć w przeszłość tak, jak robią tą ci wspaniali aktorzy w tych wspaniałych filmach...retrospekcja...ważna rzecz, przecież o przeszłości pamiętać trzeba, w końcu to ona nas ukształtowała....a dokładniej to nasze charaktery...ale nie ma co się czepiać szczegółów...życie jakie jest każdy widzi...albo przeżywa...zależy od osobowości (a na to ma wpływ, o zgrozo!, przeszłość)...zatem wszystko zamyka nam się w jeden, powtarzalny nieustannie krąg (to takie masło maślane, bo przecież okrąg, krąg, koło, kółko, w swej naturze ma powtarzalność)...nie da się nic z tym zrobić...a więc czasem należy zapisać złotą myśl, ważną w danej chwili, zapewne za jakiś czas znów będzie chwila, w której będzie ważna...mimo, że Wisława napisała kiedyś: "nic dwa razy się nie zdarza"...ale przecież nawet najwięksi poeci mogą się mylić nieprawdaż? 

wytężanie umysłu, rozciąganie mięśni woli...jednym słowem - lenistwo...nic-robienie....bo nic-nie-robienie mijało by się z prawdą, wszak prawdą jest że nic robię, czy jak kto woli robię nic, a nie, jak oznajmia stwierdzenie powyżej, nie robienie nic znaczy, że nie robi się nic a coś...proste rozumowanie uwikłane w trudniejszy sposób go określenia...snucie się swoimi wydeptanymi ścieżkami nie doprowadzi do rozwinięcia osobowości...być może rozwinięta jest ona w pełni, ale skoro kości czaszki i klatki piersiowej zrastają się do 26 roku życia, to pewnie osobowość też potrzebuje więcej czasu, żeby się w pełni ukształtować...oczywiście stwierdzenie to opieram jedynie na założeniu, że osobowość w jakiś sposób (mniej lub bardziej konkretny) związana jest z rozwojem fizycznym człowieka...jeśli nie, to mylić się jest rzeczą ludzką...tą krótką i dość rzeczową notatką chciałam dać upust przemyśleniom do jakich nakłoniła mnie internetowa rozmowa o stwierdzeniach: "nie ma sensu kupować kredensu" oraz "z dupy"...zupełnie nie wiedzieć dlaczegóż akurat te stwierdzenia spowodowały lawinowy wysyp skojarzeń diametralnie różnych od ich desygnatu (a może nawet i nie desygnatu? wszak znaczą coś innego niż przedmiot omawiany [jeśli założymy, że owy przedmiot gdzieś się tu pojawił]?)...dajmy sobie zatem święty spokój.

para z wrzącej herbaty osadzająca się na okularach...przed oczami jakieś karki zapełnione mnóstwem maleńkich literek, które stoją obok siebie w jakimś bezsensie słów...kręgosłup naprostowany jak się należy, wzrok wbity w nieokreślone miejsce, myśli rozbiegane hałaśliwie w wyścigu przyszłości, sny o niczym...nie ma mnie tu...nie ma mnie w teraz...nie ma mnie nigdzie...straciłam ze sobą zupełnie kontakt...może ktoś zbyt gwałtownie mnie obudził i moja dusza nie zdążyła wrócić i wskoczyć w moje ciało...nieostrość widzenia zupełnie nie spowodowana źle dobranymi szkłami do okularów...czas wkroczyć w życie...zabłoconymi do niedawna butami postawić ślad na tej nieskalanej ścieżce...pewnie takie refleksje mają ludzie, którzy z roku na rok obchodząc swoje urodziny czują, że są starsi..a co gdyby tak nie odczuwać czasu? jak indianie Xawante? co gdyby czas można było rozciągnąć? podobno mnisi meksykańścy to potrafią (tak kochana wiesz o czym mówię;) )...i wszystko byłoby pięknie, gdyby nie to, że bez zegarka nie ruszam się prawie nigdzie...i czasem mam wrażenie, że patrzy na mnie z tej swojej tarczy i pokazuje mi wielkie "fuck u" tymi swoimi maleńkimi wskazóweczkami...zawsze jest jakoś na odwórt, więc postanowiłam, że nie będę na niego patrzeć...podobno co z oczu to z serca...czemu nie, na własnej skórze przekonałam się, że to prawda :) pani Bartosiewicz Edyta zaśpiewała dawno temu, że "zegar jest całkiem bezduszny"..o jakże ona się pomyliła!!! ma to cudo dusze, niezywkle złośliwą i dokuczliwą duszę...ale ma...szkoda, że z posiadaniem duszy nie wiąże sie posiadanie wyrzutów sumienia, bo może wtedy czas odmierzany tym przyrządem byłby bardziej łaskawy? kto to tam może wiedzieć...ostatnimi czasy mam wrażenie, że z moich wszystkich zegarków, zegarów wylazły te dusze i siedzą mi na ramieniu i karku ciągle szeptając, że jest ten i ten dzień miesiąca, tygodnia, że ta i ta godzina, i że zostało mi tyle i tyle...cierpliwie słucham, bo nie ma sensu wdawać się w jakiekolwiek dyskusje, które i tak w pewnym momencie (zazwyczaj już po pierwszym słowie) przerodzą się w monolog...a jeśli jest się w miejscu publicznym, to taka rozmowa może przysporzyć problemów...albo conajmniej można najeść się wstydu...cóż...nikt nigdy nie powiedział, że nie można oszaleć z powodu nieustannej ignorancji ze strony czasu....bo czemu nie?

POCIĄG #1
ścisk, ludzie poukładani na sobie, brzuch przy głowie, noga przy ustach...mały chłopiec z jakoś tak nieludzko wielkimi oczami...obok na stanowisku obrońcy i odwiecznego opiekuna jego babcia...ta para na pewno nie była ziemska...on z niechlujnie założoną czapką, ona w nieśmiertelnym berecie z antenką w pewnym stopniu pewnie przypominał jej jakieś lata młodości które spędziła w dobie PRL-u...pewnie czekała kilka dni w kolejce żeby dostać taki beret...pewnie dlatego go kochała, dbała, pielęgnowała....on w okolicach pachy ściskał z całą swoją nikłą siłą egzemplarz najnowszego komiksu ze Spidermanem...był dla niego niczym hostia, trofeum zdobytym przez ciężką pracę...przy każdym niepewnym ruchu chłopiec wydawał się być dokładnie taki, jak jego ukochany bohater...gdyby cokolwiek zagroziło jego opiekunce, powierniczce, obrończyni zapewne zrzuciłby swoją ocieplaną, puchową szarą kurtkę i stanął w jej obronie nie licząc się z żadnym wrogiem....mały chłopiec jak gdyby wyciągnięty żywcem z komiksu i jego babcia....oni nie byli z ziemi, ich ktoś zupełnie przypadkiem wytrzepał z tego komiksu i pozostawił na pastwę losu w tym zatłoczonym i za małym dla wszystkich pociągu...pozostawił ich z pytaniem jak się stąd wydostać a jedyną podpowiedzią był ten komiks...
POCIĄG #2
szarówka ustąpiła już dawno przedzierającemu się przez każde niedociągnięcie szfa, przez każde zagięcie ubrania, mrokowi...ciemność udało się rozświetlić jedynie czerwonym światłom postojowym pociągu....w tej całej przeszywającej na wskroś ciemności były jak oczy jakiegoś morskiego potwora...budziły strach a jednocześnie hipnotycznie przyciągały do siebie...w ciepłym i suchym żołądku tej morskiej poczwary spotyka mnie kobieta...starsza, swoje zapewne już przeżyła i zaczyna błyskawicznie prześwietlać moje wnętrzności...nie wie biedna, że w podróży ja nie istnieje...zajmuję spokojnie swoje miejsce, zazwyczaj w rogu i przodem do kierunku jazdy...usadawiam się wygodnie i zaczynam pisać oczami opowieści...obserwuje, oglądam, słucham....siedzę cicho, tak, żeby nikt nie wiedział że jestem...i nikt nie wie...a ten kto w jakiś dziwny sposób gdzieś mnie dostrzeże ma ciężki orzech do zgryzienia....moja pociągowa przestrzeń jest jak baszta, twierdza oblana siedmioma fosami...czasami komuś udaję się w jakiś sposób przedostać się przez pierwszą z nich...dociera do drugiej,  a ona oblewa go swoimi kipiącymi falami, uderza mocniej niż głazy, staje murem w mojej obronie...nikt nie przechodzi drugiej mojej fosy....
a gdy już w oddali kłania się krzyżem dom mój, cichutko i nad ziemią ubieram co mam ubrać i znikam z potwora...pozostawiam po sobie tylko mokry ślad...moje siedem fos wylewa....